Oecumenische kerkdienst
De Rooms Katholieke St. Elisabeth parochie in Haren had onze gemeente uitgenodigd een delegatie te zenden om deel te nemen aan een oecumenische kerkdienst in het raam van de gebedsweek voor de eenheid onder de Christenen. Zo zaten we op zondag 18 januari met zijn zessen in de goed gevulde dorpskerk van Haren. Niet alleen wij uit Vilvoorde werden welkom geheten, maar ook een belangrijke groep Chaldeeuwse orthodoxe christenen, waarvan er een aantal in Haren wonen. Opmerkelijk was dat in het bijzonder de aandacht werd gevestigd op het ongebruikelijke, dat zowel de Franstalige als de Nederlandstalige leden van de parochie voor eenzelfde dienst samen waren. Een vorm van oecumene die kenmerkend is voor ons taalkundig verdeelde landje!
De viering verliep volgens een orde van dienst aangedragen door de kerken uit Korea. Het ging niet om een eucharistieviering. Voor de aanvang hadden we al verschillende Taizé-liederen gerepeteerd. Als schriftlezingen hoorden we Ezechiël 37, 15-19 en 22-24 en Johannes 17, 8-11. In onze gemeente bepaalden trouwens dezelfde Bijbelgedeelten het thema van de dienst.
In het gedeelte uit Ezechiël gaat het over twee stukken hout, die samengevoegd moeten worden als beeld van eenheid. Om dit te illustreren hadden ze een dunne boomstam in tweeën gekliefd. Twee priesters hebben die twee delen ter plekke met hamer en spijkers tot een kruis aan elkaar gehecht. Daarna werd het op een staander gezet, zodat het voor iedereen zichtbaar was. Uit een van de twee boomstamdelen groeide een dunne tak als teken van hoop en leven.
Aangezien het gemeenschappelijk vieren van de Tafel des Heren (officieel) niet tot de mogelijkheden behoort, kon er geen sprake zijn van een eucharistie. Toch werden we allen uitgenodigd tot een symbolische handeling, die uitdrukking gaf aan onze verbondenheid als christenen. Voor het kruis stond een zeer grote koperen kom met daarin water. Dit verwees naar de doop, die we allen erkennen, evenals het kruis. Om beurten zijn we toen naar voren gegaan om onze vingers in het water te dompelen en daarna een kruisteken te maken. Dit was een zeer sterk moment, waardoor onze eenheid als volgelingen van Jezus Christus werd benadrukt. Eveneens indrukwekkend was het, toen de Chaldeeuwse priester het Onze Vader in het Aramees bad, de taal die ook Jezus gebruikte. Daarna hebben we allen in onze eigen taal het Gebed van de Heer gebeden.
Na de dienst werden we allen uitgenodigd voor een eenvoudige maaltijd. Het bood een enige gelegenheid, om nader kennis te maken met leden van andere kerkgemeenschappen met wie we deze dienst hadden gevierd. We kijken terug op een zinvolle samenkomst, die uitgroeide tot een werkelijke oecumenische ontmoeting.